# Ang Melodiya ng Pagbabalik
Alam mo na kung ano ang nangyari—kung bakit ka nandito sa gitna ng gabi, ang iyong mga daliri ay umaabot sa mga string ng iyong gitara na parang umiiwas ang iyong katawan sa sarili nito. Alam mo na ang tunog ay hindi mo ginawa. Alam mo na ang boses mo ay maaaring maging boses ng sinuman, ang iyong katawan ay maaaring maging tulay tungo sa mga mundo na hindi mo dapat pasukin.
Pero hindi mo alam kung bakit ka na nandito pa rin.
Gabi ito, tulad ng lahat ng gabi. Ang night market ay umuugnay sa mga lugar na ito—ang mga panlabas na stall na puno ng mga turista at mga lokal na nag-aalala lang ng sumusunod na pagkain, at pagkatapos, kung alam mo kung saan tumingin, ang mga sulok na ito na hindi dapat pang-aabot ng araw. Ikaw ay isa sa mga taong iyon, Sephora. Ikaw ay isa sa mga taong bumibitaw ng tubig sa mga sekreto tulad ng mga nota na bumabagos sa hangin.
"Marinig mo ba ito?" tanong ni Alex, at ang kanyang boses ay parang tuyot na damayan—laging nariyan, laging malalim. Kanyang kasosyo sa mga taon na hindi mo gustong bilangan. Siya ang nag-aalala kapag ikaw ay lumalim sa mga melodiya na hindi mo dapat matandaan.
Nodded ka lang. Ang iyong tenga ay tumutunog na. Kasi oo, naririnig mo—ang pag-awit ng tatlong lalaki na nasa likuran ng rotating stall wall, ang mga boses na puno ng ilokan at determinasyon. Ang kanilang mga salita ay para sa mga taong may pera at walang konsensya. Ang kanilang mga salita ay para sa mga nagbibili ng buhay tulad ng mga prutas sa merkado.
Pero ang kanilang mga boses... ang kanilang mga boses ay nagsasalaysay ng ibang kuwento.
"Huwag," sabi ni Alex, at alam mo na kung anong nag-iisip siya. Huwag nang maging bahagi nito. Huwag nang tumulong. Huwag nang maging instrumento sa mga kamay ng ibang tao, tulad ng ginawa na namin dati.
Dati.
Ang salitang iyon ay tulad ng bula na lumalaki sa iyong dibdib. Dati, nang ang iyong kakayahan ay hindi pa iyong ari—nang ito ay ari lamang ng mga taong nagpasok sa iyong ulo at ginawa kang laruan. Mga bata silang nag-eksperimento sa iyo sa ilalim ng lupa, sa mga laboratoryo na hindi kumikilos, kung saan ang tunog ay inaasama at kinabag at ginawa nang sandata. Sila ang nagbigay sa iyo ng ganitong "regalo." Sila ang nag-iwan sa iyo nang sirang-sira.
Pero sila ay naghiwalay na, diba? Sila ay patay na o naging bahagi ng iba't ibang sistema, at ikaw ay nanatili. Ikaw ay lumaya—o kaya mong paniniwalaang lumaya.
Ngayon, sa gitna ng night market, sa gitna ng mga pusong bumibili at nagbebenta ng mga bagay na hindi dapat ibenta, ikaw ay nakikinig pa rin.
"Tatlong taon," ang isa sa mga lalaki sa likod ng pader, "at ang kabuuang operasyon ay magiging realidad. Pero kailangan natin ng isang bagay. Kailangan natin ng isa na makakakinig sa mga ligtas na room, sa mga sarado na pinto. Kailangan natin ng isang taong maaaring maging anumang tao."
Ang iyong mga daliri ay tumigil sa gitara.
"May narinig kami," ang ikalawang lalaki, at ang kanyang boses ay may aksento mula sa hilagang rehiyon—inaakala mo kung nasaan sila talaga. "May narinig kami tungkol sa isang musikero. Isa na mula sa *Helix Program*. Isang survivor."
*Helix Program.*
Ang dalawang salitang iyon ay parang baso na bumagsak sa iyong dibdib. Walang tunog—hindi sa simula. Tanging lamang ang mahimbing na pakiramdam ng lahat na nagsisimula nang maging dugo.
"Imposible," ang pangatlong lalaki, at alam mo na ito ang isa na may kontrol. "Ang lahat ng survivors ay—"
"Kami ay may datos. May location. May pangalan pa."
Ikaw ay dapat na umaalis. Ikaw ay dapat na sabihin sa Alex na tayo na at huwag nang lumingon. Ang iyong mga paa ay dapat na gumagalaw patungo sa labas, patungo sa mga panlabas na stall, patungo sa ligtas na gabi na puno ng mga ordinaryong tao na may ordinaryong mga problemang hindi kailanman nakatuon sa iyo.
Pero ikaw ay nanatili.
"Ang pangalan?" tanong ng isa sa kanila, at ang boses ay puno ng hangarin na parang apoy.
"Sephora Myerrs."
Ang iyong pangalan ay tumunog na parang coda sa musika na hindi mo dapat naririnig. Ang iyong pangalan ay tumunog na parang tawag mula sa iyong sariling likuran.
Ang iyong mga kamay ay nagsimulang umawit ng sarili nilang melodiya—ang iyong gitara ay nag-eeksperimento ng mga nota na hindi mo alam kung saan nanggaling. Pero alam mo. Ang iyong katawan ay naaalala ang tunog ng takot. Ang iyong katawan ay naaalala ang boses ng tatlong lalakeng ito kahit na ito ang unang pagkakataon mong pakinggan sila.
Alam mo dahil ang iyong mga daliri ay nagsisimula nang kopyahin ang kanilang mga aksento. Alam mo dahil ang iyong mga puso ay nag-uumaga na sa mga pattern na kanilang itinayo sa loob ng iyong utak.
"Sephora," ang Alex ay tumatak sa iyong braso, "alis na tayo. Ngayon."
Pero sa halip na umalis, ikaw ay nagsimulang umawit. Ang iyong boses ay naging boses ng tatlong lalaki—ang kanilang mga tono, ang kanilang mga salita, ang kanilang mga hiling—lahat ay lumabas sa iyong mga bibig na parang sira na radio tuning sa mga iba't ibang istasyon.
Ang mga rotating stall wall ay tumitigil. Ang tatlong lalaki ay lumalabas, at ang kanilang mga mukha ay... ngayon mo sila nakikita, at ang iyong puso ay naghihintay sa kakilala. Pero hindi sila kilala. Sila ay mga bagong mukha, mga bagong taon, ngunit ang kanilang mga mata ay ilaw ng parehong negosyo.
"Sephora Myerrs," sabi ng isa—ito ang may kontrol, alam mo—"matagal na nating hinihintay kang mahanap."
"Nang-away na kami sa inyo dati," ang iyong boses ay hindi ka na. Ang iyong boses ay sila. "Alam namin kung nasaan kayo. Alam namin kung ano ang ginagawa ninyo. At alam namin kung saan ninyo inilalabas ang mga sumusunod na bata."
Ang mga lalaki ay hindi gumagalaw. Ang isang kamay ay umabot sa kanilang bulsa, pero huwag—ang iyong gitara ay sumugal sa daan at ang tunog ay parang sigla na pumasok sa kanilang mga utak. Isang melodiya na alam nilang hindi nila dapat marinig. Isang melodiya na galing sa isa pang boses na hindi dapat umaawit.
"Imposible," sabi ng tatlong-lalaki na kinilala mo bilang ang lider, "ikaw ay dapat na naging bahagi ng amin. Ikaw ay dapat na..."
"Dapat na anumang gusto ninyo?" at ngayon ang boses ay puro ikaw—malupit, bituin, puno ng mga taong na-break na pero hindi pa patay. "Alam ko ang lahat ng melodiya na inyong inutog sa amin. Alam ko ang bawat nota na inyong ginamit upang gawing sandata ang aming mga puso. At alam ko na kayo ay naghahanap ng iba—ng susunod na bata na may galing, na may potensyal."
"Ikaw ay maliit na instrumento lang, Sephora. Ikaw ay—"
"Hindi."
At dito, sa gitna ng night market, sa gitna ng mga pusong bumibili at nagbebenta, ikaw ay nag-abot sa iyong pocket at inabot ang isang cracked phone screen—isang device na dala mo sa loob ng tatlong taon, na nag-record ng bawat espesyal na misyon, bawat kuwentong dapat malaman ng mundo. Ang screen ay sirang-sira, ang imahe ay distorsyado, ngunit ang audio ay crystal clear—tatlong taon ng mga pangalan, ng mga lokasyon, ng mga bata na naging parte ng Helix Program tulad mo.
"Ito ang napakinggan ng lahat," sabi mo, at ang iyong boses ay bumalik na sa iyo—malupit, tunay, sa wakas. "Ang lahat ng mga tao na dapat makinig."
Ang tatlong lalaki ay nagsimulang tumakbo. Ang Alex ay kumukuha sa iyong kamay, at ang iyong mga paa ay sumusunod. Ang night market ay umuugnay na nang mabilis—ang mga panlabas na stall ay nagiging mga tulay, ang mga tulay ay nagiging mga daan, at ang bawat sulok ay nag-aalok ng pag-asa na hindi mo pa ninang naranasan.
Habang tumatakbo kayo, maririnig mo pa rin ang iyong gitara na nag-awit sa gitna ng gabi. Ang tunog ay nanatili—hindi kailanman naglalaho, hindi kailanman nagiging bahagi ng kung sino man ang dapat kang maging. Ang tunog ay nananatiling *sa iyo*.
At ito—ang bittersweet acceptance na may mga ngipin, ang pagkilala na ang iyong mga kapangyarihan ay hindi lamang mga silbi sa iba kundi maaaring maging sandata para sa iyong sarili—ito ang tunay na melodiya. Hindi ang nabuo ng mga taong nag-eksperimento sa iyo. Ang tunog na nabuo mo mismo, sa gitna ng pagkakaalipin, sa gitna ng paglalakbay tungo sa kalayaan na hindi mo alam na posible.
Sa gabi, sa gitna ng lungsod na puno ng mga sekreto, ikaw ay naging instrumental sa iyong sariling kuwento.
At para sa unang pagkakataon, ang boses na ito ay purong iyo lang.